کتاب خیابان شکرچیان اثر پرویز دوایی

معرفی کتاب خیابان شکرچیان

خیابان شکرچیان نوشته پرویز دوایی چهارمین کتاب از مجموعه «نامه‌هایی از پراگ» است؛ مجموعه‌ای که نویسنده در آنها از فاصله جغرافیایی با ایران، خاطره، دوستی، ادبیات، سینما و تجربه زیستن در پراگ می‌نویسد. این کتاب در قالب نامه‌هایی خطاب به دوستان و گاه خطاب به خویشتن شکل گرفته و بیش از آنکه یک روایت خطی داستانی باشد، مجموعه‌ای از یادها، تأملات و پرسه‌های ذهنی نویسنده است.

یکی از ویژگی‌های نوشته‌های پرویز دوایی، پیوند میان خاطرات گذشته و زندگی در زمان حال است. در «خیابان شکرچیان» نیز این ویژگی در کنار فضای پراگ و یادآوری تهران و سال‌های دور، به کتاب حال‌وهوایی نوستالژیک می‌دهد. سینما، ادبیات، طبیعت، آدم‌های گذشته و خاطرات جوانی از عناصری هستند که در مجموعه «نامه‌هایی از پراگ» جای مهمی دارند.

خلاصه کتاب خیابان شکرچیان

«خیابان شکرچیان» را نمی‌توان یک داستان بلند با خط روایی واحد دانست. کتاب مجموعه‌ای از نوشته‌ها و نامه‌هایی است که از تجربه‌های سال‌های مختلف نویسنده شکل گرفته‌اند. دوایی در این نوشته‌ها به خاطرات، آدم‌ها و مکان‌هایی بازمی‌گردد که بخشی از هویت و حافظه شخصی او را ساخته‌اند و آنها را با تجربه زندگی در پراگ پیوند می‌دهد.

فاصله از ایران در نوشته‌های دوایی صرفاً یک فاصله جغرافیایی نیست. شهرها، خیابان‌ها، دوستان، فیلم‌ها، کتاب‌ها و خاطرات گذشته در ذهن راوی همچنان حضور دارند و گذشته را به زندگی امروز متصل می‌کنند. به همین دلیل، شهر و مکان در این کتاب بیشتر از آنکه صرفاً پس‌زمینه باشند، بخشی از حافظه و تجربه شخصی نویسنده‌اند.

نوستالژی در این میان جایگاه ویژه‌ای دارد. دوایی با یادآوری گذشته، به‌ویژه خاطرات تهران و سال‌های کودکی و جوانی، تصویری شخصی از زمان و تغییر ارائه می‌کند. در کنار خاطره، علاقه دیرینه او به سینما و ادبیات نیز در نوشته‌هایش حضور دارد و باعث می‌شود کتاب میان خاطره‌نویسی، نامه‌نگاری و جستار ادبی حرکت کند.

از این نظر، «خیابان شکرچیان» بیشتر از آنکه کتابی برای دنبال کردن یک ماجرای مشخص باشد، کتابی برای همراه شدن با ذهن و خاطرات نویسنده است؛ مجموعه‌ای از پرسه‌های ذهنی و یادآوری‌هایی که از پراگ به تهران، از اکنون به گذشته و از تجربه شخصی به ادبیات و سینما رفت‌وآمد می‌کنند.

مشخصات کتاب خیابان شکرچیان

در یک نگاه

راهنمای مطالعه

این کتاب بیش از آنکه به مطالعه سریع و دنبال کردن یک داستان واحد نیاز داشته باشد، با خواندن آرام و فاصله‌دار سازگار است. بعضی نوشته‌ها را می‌توان مستقل از یکدیگر خواند و به تدریج تصویر کامل‌تری از جهان ذهنی نویسنده به دست آورد.

اگر با نوشته‌های قبلی دوایی آشنا باشید، پیوند میان این کتاب و دیگر جلدهای «نامه‌هایی از پراگ» برایتان روشن‌تر خواهد بود؛ با این حال، برای خواندن «خیابان شکرچیان» آشنایی قبلی با مجموعه ضروری نیست.

این کتاب مناسب شماست اگر…

• به کتاب‌های خاطره‌محور و نامه‌نگارانه علاقه دارید.
• نثر نوستالژیک و تأملی را به روایت‌های داستانی پرحادثه ترجیح می‌دهید.
• به خاطرات تهران قدیم و فرهنگ شهری ایران علاقه‌مندید.
• به سینما و ادبیات و تأثیر آنها بر خاطرات شخصی علاقه دارید.
• از نوشته‌هایی درباره غربت و زندگی در شهری دیگر لذت می‌برید.
• با آثار پرویز دوایی آشنا هستید و می‌خواهید مجموعه «نامه‌هایی از پراگ» را دنبال کنید.

درباره نویسنده

پرویز دوایی نویسنده، مترجم و منتقد سینمایی ایرانی است. او سال‌ها در مطبوعات ایران درباره سینما نوشت و در کنار فعالیت مطبوعاتی، ترجمه و داستان‌نویسی را نیز دنبال کرد. از آثار تألیفی او می‌توان به «باغ»، «بازگشت یکه‌سوار»، «سبز پری»، «ایستگاه آبشار» و «بلوار دل‌های شکسته» اشاره کرد. او همچنین مجموعه «نامه‌هایی از پراگ» را با «درخت ارغوان»، «به خاطر باران»، «روزی تو خواهی آمد» و سپس «خیابان شکرچیان» ادامه داد.

دوایی در ترجمه نیز کارنامه‌ای در حوزه سینما و ادبیات دارد؛ از جمله «تنهایی پرهیاهو» و «نی سحرآمیز و چند داستان دیگر» از بهومیل هرابال، «سینما به روایت هیچکاک» و «سرگیجه». پیوند میان سینما و ادبیات یکی از ویژگی‌های قابل توجه کارنامه اوست.

کتاب‌های مشابه

چند نکته درباره کتاب خیابان شکرچیان

«خیابان شکرچیان» بخشی از کدام مجموعه است؟

این کتاب چهارمین عنوان از مجموعه «نامه‌هایی از پراگ» پرویز دوایی است. پیش از آن «درخت ارغوان»، «به خاطر باران» و «روزی تو خواهی آمد» منتشر شده بودند.

آیا «خیابان شکرچیان» رمان است؟

خیر. کتاب مجموعه‌ای از نامه‌ها و نوشته‌های خاطره‌محور و تأملی است و یک داستان بلند با خط روایی واحد محسوب نمی‌شود.

مهم‌ترین ویژگی نثر پرویز دوایی در این کتاب چیست؟

پیوند میان خاطره و زمان حال یکی از ویژگی‌های اصلی کتاب است. نویسنده از زندگی در پراگ به یاد گذشته و ایران بازمی‌گردد و خاطرات شخصی، سینما، ادبیات و آدم‌های گذشته را در قالب نامه‌ها و تأملات خود روایت می‌کند.